U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > weblog voorzitter
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Zou besturen iets voor u zijn?

Vlak na de jaarwisseling nam ik vier dagen deel aan een retraite, waar ik samen met anderen gedroomd, nagedacht, onderzocht, gepraat heb over vragen: Wat is Wijsheid in deze tijd? Van welke Wijze heb ik in mijn leven het meeste geleerd? Ik schrijf Wijsheid, Wijze met een hoofdletter. Het gaat hier niet om boekenwijsheid of ervaringswijsheid. Ook nuttig.   

Hoe zet ik die Wijsheid in de wereld waarin ik leef en werk in? Een deel van mijn wereld is Ypsilon. Ik ben een vrijwilliger en sta samen met de andere bestuursleden in de nabijheid van het roer dat in handen is van de kapitein en zijn bemanning. Het bestuur moet hem beïnvloeden of zelfs opdragen om de koers van Ypsilon een paar graden te verleggen als daar aanleiding voor is. Daar denken we natuurlijk eerst goed over na en we luisteren naar onze mensen aan de wal (leden). Om daar als bestuurslid samen met anderen aan mee te werken is prachtig.

Alle mogelijke koerswijzigingen hebben als doel om dichter bij ons grote doel te komen: goede zorg tot stand gekomen in de triade. U weet het: patiënt – naaste/familie – zorgverlener. Welke Wijsheid ligt dan ten grondslag aan de besluiten die we nemen?

Is dit boekenwijsheid? Ervaringswijsheid? Voor mij is dit een diep Weten. Wat zou het fijn zijn als alle mensen die dit lezen dat ook vinden en mij niet als betweter beschouwen. En dat we de dialoog hierover kunnen blijven voeren met een positief effect op hoe in de GGZ wordt gewerkt. Met naasten. Met behandelaren. Met GGZ Nederland. Met de zorgverzekeraars. Met collega-familie-/naastenorganisaties, met VWS. Etc.

Het ging me kort geleden weer door merg en been toen een vader me vertelde over zijn zoon die al weken in de isoleer zit, nu niks meer met zijn ouders te maken wil hebben, en dat de instelling waar zijn zoon is zijn vader en moeder buitensluit, hen afgescheiden laat zijn, geen inlevingsvermogen toont om te snappen hoe ongelofelijk frustrerend het is als je kind zo de weg is kwijt geraakt. Dat ze de hoop op enig herstel aan het opgeven zijn. Dat ze dus in rouw zijn, rauwe rouw.  

Dat ook voor hen dus gepaste aandacht en zorg moet zijn, even los van de zorg voor hun kind.

Ik weet dat zeker.

 

Jan Zandijk


Reageer!


sluit venster